DİPSİZ YALNIZLIK KİBİR
Modern dünyanın bize dayattığı en büyük yanılgı, insanın tek başına yetebileceği efsanesidir. “Kendi ayakları üzerinde durmak” ile “kimseye muhtaç olmamak” arasındaki o ince çizgi, zamanla bizi dipsiz bir yalnızlığa ve sahte bir üstünlük duygusuna sürükledi. Oysa hakikat, varlığımızın hamurunda saklıdır: İnsan, insana muhtaçtır.
Kibir, insanın etrafına ördüğü yüksek ama soğuk bir duvardır. “Ben bilirim, ben yaparım, ben yeterim” diyen kişi, aslında kendi hapishanesini inşa eder. O duvarların ardında sahte bir özgüven parlasa da, ruhun o samimi dokunuşa, bir dostun “yanındayım” diyen bakışına olan açlığı dinmez. ​Gerçek güç, “ben”liğin dar kalıplarından sıyrılıp “biz” olabilmenin hafifliğindedir. Çünkü kardeşlik, yükü bölüşmektir; omuz omuza verince dünya daha az yorucu gelir.Birlik, bir yapbozun eksik parçası gibi birbirimizi tamamlamaktır.
Beraberlik, fırtınada tek bir ağaç gibi devrilmek yerine, orman olup rüzgara kafa tutmaktır. ​Gönül Köprüsü Kurmak,dostluk ve kardeşlik, sadece iyi günde edilen birer kelam değildir; kibrin olmadığı yerde yeşeren en saf duygulardır. İnsan, kendi kusurlarını bir dostun aynasında gördüğünde olgunlaşır. Birliğin bereketi, sadece sofrada değil, gönülde başlar.Unutmamalıyız ki; bu dünya bir yolculuksa, menzile varanlar tek başına koşanlar değil, el ele yürüyenlerdir. Benliğimizi bir kenara bırakıp, kardeşliğin ve birliğin o huzurlu iklimine sığındığımızda, hayatın yükü hafifleyecek ve dünya çok daha yaşanılır bir yer olacaktır.