BİR KIŞ MASALI ABANT

Abant, bugün kendini fısıltıyla anlattı.
Sis, gölün üzerinden ağır ağır geçerken çamların omuzlarına ince bir beyazlık bıraktı. Yol boyunca camıma düşen her damla, sanki manzaraya atılmış küçük bir imza gibiydi. Dışarısı soğuk, içerisi sıcaktı; ama içimdeki his bambaşkaydı: Tanıdık bir huzur.
Kıvrıla kıvrıla uzanan yol, beni sadece bir yere değil, bir ruh haline taşıdı. Karın yumuşattığı sesler, ağaçların ağırbaşlı duruşu, sisin ardına saklanan manzara… Hepsi “acele etme” der gibiydi. Burada zaman, biraz daha yavaş akıyor. İnsan da ister istemez kendi içine doğru yavaşlıyor.
Abant Gölü’nün çevresi, bugün bir kartpostaldan çok bir hatıraya benziyordu. Net olmayan, biraz buğulu ama tam da bu yüzden gerçek. Bazen en güzel manzaralar, tüm ayrıntılarıyla görünmez; hissettirdikleriyle kalır. Bugün Abant’ta gördüğüm şey doğadan çok, kendi içimde unuttuğum bir sakinlikti.
Karelerimde sis var, yol var, ağaçlar var…
Ama kadrajımda en çok, durup bakmayı hatırlayan bir ben var.